Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ Διάρκεια 2:8:06"
Διάρκεια πρώτου μέρους 1:4:10"
'Ωριμα κεράσια...
ώριμα, φωνάζω...
χαζοί και δίκαιοι...
ελάτε να αγοράσετε...
'Ωριμα κεράσια...
ώριμα, φωνάζω...
Αλίκη, τι συμβαίνει; Είσαι χλομή σαν φάντασμα.
Δεν μπορώ να το κάνω, νταντά.
Θα τραγουδήσεις μετά το τσάι...
'Εχεις μισή ώρα να εξασκηθείς.
Ηρέμησε... πιες ένα γερό φλιτζάνι τσάι...
Αυτό έκανα εγώ, όταν τραγουδούσα.
Δεν μπορώ να τραγουδήσω. -Σ' έπιασε τρακ.
Μη φοβάσαι τίποτα... Θα 'μαι κοντά σου.
'Ολα είναι στο μυαλό σου.
Δε θα μ' αναγκάσεις! Δε θα τραγουδήσω!
Δε σου επιτρέπω τέτοια πράγματα.
'Ολοι είναι δω. Είδες... -Μαμά, μη μ' αναγκάσεις...
'Εχει λίγο τρακ, κυρία. -Φυσικό είναι, συμβαίνει.
Μας το υποσχέθηκες. 'Ολοι οι καλεσμένοι ανυπομονούν.
Αν δε θέλεις, θα το κατανοή- σουμε, μα θα απογοητευθούμε.
Δε θέλω να σας απογοητεύσω. -Μην ανησυχείς, αγάπη μου...
Είμαι σίγουρη πως θα μας κάνεις υπερήφανους.
Και να θυμάσαι, ό,τι κι αν συμβεί, πλημμύρα ή σεισμός...
η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί.
Τι θα κάνω, Ντάινα;
Το "'Ωριμα κεράσια" βρήκαν να μου δώσουν;
Πώς να τραγουδήσω μπροστά σε τόσους ξένους;
Θα γυρίσω αργότερα, όταν θα 'χουν περάσει όλα.
Στο καλό!
Στο καλό! Θα αργήσω!
Σε ποιο γεωγραφικό πλάτος και μήκος βρίσκομαι άραγε;
Δεν ξέρω τι σημαίνουν, μα είναι σπουδαίες λέξεις.
Γεωγραφικό μήκος και πλάτος.
Μα τα γούνινα αφτιά και τις φαβορίτες μου, άργησα!
'Ισως έπεσα μέσα στη γη...
και βγήκα στην άλλη πλευρά.
Πρέπει να ρωτήσω το όνομα αυτής της χώρας...
"Κυρία, βρίσκομαι στη Νέα Ζηλανδία ή την Αυστραλία;"
Παράξενο...
Τώρα που μπήκα, πώς θα ξαναβγώ;
Αν ήμουν κοντύτερη...
Αυτό δεν υπήρχε νωρίτερα...
Αναρωτιέμαι, αν κάνει να το πιω.
Μπουκάλια που γράφουν "δη- λητήριο" κρύβουν κινδύνους.
Μα αυτό δε γράφει "δηλητήριο".
'Οχι!
Και τώρα τι θα κάνω;
Τα πράγματα παραξενεύουν ολοένα και πιο πολύ...
Αν αυτό με μεγαλώσει...
θα φτάσω το κλειδί...
Αν με μικρύνει, θα γλιστρή- σω κάτω απ' την πόρτα...
'Οπως και να 'χει, θα βγω στον κήπο.
Κόλλησα!
Τι θα κάνω τώρα;
Η Δούκισσα θα θυμώσει, αν καθυστερήσω.
Κύριε, μπορείτε να με βοηθήσετε;
Κλαις;
Ευτυχώς, μιλώ τη γλώσσα του "κλάματος".
Αλλά δεν μπορώ να μείνω... 'Εχω αργήσει!
Χτες όλα ήταν φυσιολογικά.
Ενώ τώρα... Είμαι τεράστια και κόλλησα!
Τι με μικραίνει; Η βεντάλια θα φταίει.
Κύριε Ποντικέ!
Κύριε Ποντικέ...
Πώς γνωρίζεις το όνομά μου; -Μοιάζετε με ποντίκι.
'Εχω αργήσει. 'Ελα μαζί μου.
'Εχω να κάνω μια σπουδαία διάλεξη. Θα 'ναι όλοι εκεί.
Για να εκτιμηθούν οι διαλέ- ξεις μου πρέπει να ακουστούν.
Βέβαια, χωρίζουν τον κόσμο. Τις προάλλες όλοι σφύριζαν.
'Ολοι εκτός από έναν που χειροκροτούσε το σφύριγμα.
Για τι θα μιλήσω; Τι θα κάνω;
Για ό,τι κι αν μιλήσω...
δεν είναι σίγουρο πως δεν είναι καινούριο...
Δεν είναι καινούριο...
Είμαι 'Αγγλος ομιλητής, ο πιο διάσημος της εποχής...
γιατί επιμένω να λέω τα ίδια...
και να μην αλλάζω λέξη...
Ούτε λέξη...
Η μητέρα μου δεν είχε κα- θόλου ταλέντο στο τραγούδι.
Την καημένη!
Τι καταθλιπτική συνάντηση!
Ο καχεκτικός έρχεται τρεμάμενος...
Το κοινό μοιάζει ζωντανό, αυτό είναι το κύριο.
Δηλαδή, δεν πέθαναν ακόμα.
Πώς σε λένε, αν επιτρέπεται; -Αλίκη.
Δε φταις εσύ. -Μα είσαι μούσκεμα!
Καθίστε... Θα τη στεγνώσω αμέσως.
Η διάλεξή μου είναι ό,τι πιο στεγνό έχω ακούσει ποτέ.
Βολευτείτε όλοι όσο θα καθαρίζω το λαιμό μου.
Εμπρός, τελείωνε!
Ο κατακτητής Γουίλιαμ που υποστηριζόταν απ' τον Πάπα...
Μίλησες; -Δε νομίζω.
Ο 'Εντουιν κι ο Μόρκαρ...
οι κόμητες της Μέρσια και Νορθούμπρια τον στήριξαν...
Ακόμα κι ο Στίγκαντ, επίσκοπος του Καντεμπέρι...
θεώρησε σκόπιμο...
Πώς τα πας, καλή μου;
Ακόμα είμαι μούσκεμα, δε με στεγνώνει.
Σίγουρα; Δε μου αρέσει αυτό.
Σε κανέναν μας...
Σ' αυτή την περίπτωση λύεται η συνεδρίαση...
Κι αμέσως, αν όχι συντομότερα...
προχωράμε σε πιο ενεργητικά βήματα...
Να γιατρέψουμε την υγρασία. -Μίλα αγγλικά!
Αυτό που ήθελα να πω είναι...
πως ο καλύτερος τρόπος να στεγνώσει...
είναι η εκλογική αναμέτρηση!
Τι θα πει αυτό; -Εκλογική αναμέτρηση!
Και τι είναι αυτό; -Θα μαζέψω μερικά πράγματα.
Μιλάω! Τι είναι η εκλογική αναμέτρηση;
Ο καλύτερος τρόπος να την εξηγήσουμε...
είναι να την κάνουμε.
Λάβετε θέσεις...
'Ετοιμοι...
Εκκίνηση!
Είναι λαμπρός αγώνας! Αναδεικνύονται με έμφαση...
η ικανότητα, η αποφασιστι- κότητα κι η απλή βλακεία!
Μα κλέβουν όλοι! -Αυτό θα πει αναμέτρηση.
Αφανίστε τους εχθρούς του Τσάρου!
Με θεωρείς κλέφτη; -'Οχι, παραμορφωμένο.
Κανείς δε με αποκαλεί έτσι, εκτός αν έχει δικαίωμα!
Κοιτάξτε... Το τέλος! -Ποιος κέρδισε;
Κερδίσατε όλοι σας. 'Ολοι θα βραβευτείτε.
Ποιος θα μας βραβεύσει; -Η Αλίκη φυσικά!
Καιρός να ξαπλώσουμε και να πιούμε καυτή σοκολάτα.
Αναμφίβολα!
Σταθείτε! Πού πάτε όλοι;
Η Δούκισσα! Μα τα καλά μου πόδια...
Μα τη γούνα μου! Θα με εκτελέσει σίγουρα!
Τι χάσατε, κύριε; -Λευκά γάντια και βεντάλια.
Θα σας βοηθήσω να τα ξαναβρείτε.
Τι γυρεύεις εδώ; -Θέλω να μπω στον όμορφο κήπο.
Πήγαινε σπίτι και φέρε μου γάντια και βεντάλια!
Μου φέρεται σαν να 'μαι η καμαριέρα του!
Το σπίτι του Φρέντερικ, του Κούνελου!
Ζει καλά για κουνέλι...
Μερικά αντικείμενα είναι ανεκτίμητης αξίας...
ή και πιο ακριβά.
Δε γράφει "πιες με" όπως το άλλο μπουκάλι.
Σίγουρα θα γίνει κάτι ενδιαφέρον.
Ελπίζω μόνο να με ξαναμεγαλώσει.
Αρκεί τόσο.
Στο καλό! Και τώρα τι θα κάνω;
Στο καλό! Κόλλησε.
Θα μπω απ' το πίσω παράθυρο.
Πατ! -Εδώ είμαι, Δικαστά!
'Ημουν μπροστά κι έσκαβα για μήλα...
Είναι δροσοστάλακτη αυγή, όταν πετά ο κορυδαλλός.
'Οχι τώρα, Πατ. Βοήθησέ με!
Εντάξει, σηκωθείτε!
Δε βοηθάτε τα λαχανικά, εντιμότατε.
Γιατί καλλιεργούμε αγγούρια; -Μα είναι πράσινα.
Το φαντάστηκα... Πες μου τώρα, τι είναι αυτό.
Για να δω... Μια στιγμή...
Είναι χέρι, εντιμότατε! -Ποιος ξαναείδε τέτοιο χέρι;
Κανείς, μα είναι χέρι. -Απομάκρυνέ το.
Εγώ, εντιμότατε; -Ναι, είσαι δειλός;
Τα πόδια μου είναι δειλά, μα ο υπόλοιπος είμαι λιοντάρι!
Μη φοβάσαι τίποτα. -Κάντε το εσείς τότε!
Είμαι πολύ πλούσιος, δε γίνεται να πεθάνω.
Θα με βοηθήσει κανείς; Κόλλησα!
Γιατί δε με βοηθάτε; Δεν μπορώ μόνη μου!
Γιατί πέφτετε συνέχεια; -Μου αρέσει!
Βοήθησέ με. -Πιάστε το δεξί μου χέρι...
'Οχι αυτό... Αυτό είναι το δεξί!
Σε χρειαζόμαστε! -Τι συμβαίνει;
Ο κύριος έχει πρόβλημα με πτώσεις.
Φέρε σκάλα! -Μάλιστα.
Πρόσεχε με τη σκάλα, μη χτυπήσεις...
Συγγνώμη, κύριε.
Στήριξέ τη στον τοίχο.
Ωραία. Ανέβα τώρα. -Γιατί;
Ανέβα, μπες στην καμινάδα και δες ποιος είναι μέσα.
Δεν μπορώ να μπω απ' την πόρτα.
Κύριε, είναι έξυπνη ιδέα...
μα έχω πρόβλημα μέσης με τις καμινάδες, σαν τη μαμά...
Πάντα μας πονούσε η μέση. -Κάν' το εσύ, Μπιλ.
Εντάξει λοιπόν. -Ανέβα.
Γρήγορα!
Πρόσεχε. 'Εχει ξεκολλήσει ένα κεραμίδι κάπου εκεί.
Ωραία! Το βρήκες!
Πατ, πες του να κατέβει απ' την καμινάδα.
Μπιλ, κατέβα απ' την καμινάδα!
Να μην το κάνει αυτό!
Μην κατέβεις απ' την καμινάδα!
Να ο Μπιλ.
Τι έγινε, Μπιλ; -Κράτα τον, πάρε μπράντι.
Ευχαριστώ, εντιμότατε. -'Οχι για σένα!
Συγγνώμη, είναι οικογενειακό μας.
Τι συνέβη, Μπιλ; -Κάτι με κλότσησε...
και βρέθηκα να πετάω σαν πύραυλος.
Τα 'πες σαν αληθινός Ιρλανδός.
Δε μου αρέσει... Πρέπει να κάψουμε το σπίτι!
Καλή σκέψη. Να τραγουδήσω μελωδίες της πατρίδας;
Κάψε το σπίτι! -Μην το κάψεις!
Δε θα το κάψεις όσο είμαι εγώ εδώ μέσα!
'Ενα φορτίο αρκεί.
Ετοιμαστείτε, στοχεύσατε...
Πυρ!
Σταματήστε! Μην το ξανακάνετε!
Δεν είναι χαλίκια. Είναι μαλακά, σαν κέικ.
Τώρα πρέπει να βρω τον όμορφο κήπο.
Κανείς δε θα με αναζητήσει εκεί.
'Ολα μοιάζουν διαφορετικά από δω. Να κοιτάω ψηλά.
Οι κοντοί θα έχουν πόνους στον αυχένα τους.
Μια γάτα στη θέση μου θα άρχιζε να γαβγίζει.
Διάβαζα παραμύθια, μα δεν πίστευα πως θα ζήσω ένα.
Πρέπει να γραφτεί βιβλίο για μένα.
'Ισως γράψω ένα, όταν μεγαλώσω.
Κύριε, σε ποιον έχω την τιμή να απευθύνομαι;
Ταγματάρχης Κάμπια, υπηρέτης της Αυτού Μεγαλειότητας...
αληθινός γιος της Αγγλίας και της σημαίας...
Ποια είσαι εσύ; -Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω ούτε εγώ. -Ξέρω ποια ήμουν το πρωί...
Αλλά έχω αλλάξει αρκετές φορές από τότε.
Εξηγήσου, αλλιώς θα κατηγορηθείς.
Δεν μπορώ, κύριε...
Δεν είμαι ο εαυτός μου. -Δεν καταλαβαίνω.
'Ολοι θα 'πρεπε να 'χουν το κατάλληλο μέγεθος.
Μα εγώ άλλαξα πολλά μεγέθη κι έχω μπερδευτεί.
Αν εσείς μεταμορφωνόσασταν σε πεταλούδα...
δε θα το θεωρούσατε παράξενο;
Τίποτα δε θεωρώ παράξενο! -Μη μου μιλάτε έτσι!
Πώς δηλαδή; -Κοφτά.
Είμαι πολύ μπερδεμένη, καμιά φορά κλαίω.
Γιατί; -Δε θυμάμαι πια πολλά...
και δεν παραμένω στο ίδιο μέγεθος πάνω από 10 λεπτά.
Θα πρόσεχα στη θέση σου...
Τι πράγματα δε θυμάσαι; -Τραγούδια και ποιήματα.
Αυτό είναι χειρότερο κι από ασθένεια.
Για πες μου το "Είσαι γέρος, πατέρα Γουίλιαμ"...
Σήκω, κορίτσι μου... Δεν απαγγέλλουν καθιστοί.
Μα δε θέλω να απαγγείλω.
'Ισιωσε τους αγκώνες σου! Ωραία!
Κράτα το ρυθμό.
Είσαι γέρος, πατέρα Γουί- λιαμ, είπε ο νεαρός...
Και τα μαλλιά σου έχουν ασπρίσει...
Κι όμως, στέκεσαι στο κεφάλι σου...
Το θεωρείς πρέπον για την ηλικία σου;
Δεν ξέρω αν απήγγελλες διασκευή του Παγκανίνι...
αλλά ξέχασες πέντε στροφές.
'Αλλαξα μερικές λέξεις.
Νεαρά, ήταν λάθος από την αρχή μέχρι το τέλος.
'Εκανες άπειρα λάθη. -Πάντα το ίδιο συμβαίνει.
Ο φόβος είναι χειρότερος απ' το να μη θυμάσαι...
Τι μέγεθος θέλεις; Μίλα!
Δε με νοιάζει, αρκεί να μην αλλάζω διαρκώς, ξέρετε...
'Οχι, δεν ξέρω! -Πάλι μιλάτε κοφτά!
Χάνεις την ψυχραιμία σου. Παραβιάζεις τους Νόμους!
Σ' αρέσει το τωρινό ύψος σου; -Μακάρι να 'μουν λίγο πιο ψηλή.
Η μια πλευρά θα σε κάνει ψηλότερη, η άλλη, κοντύτερη.
Οι πλευρές τίνος πράγματος;
Του μανιταριού... γι' αυτό υπάρχει.
Τα πάντα έχουν κάποιο σκοπό, ακόμα κι εδώ.
Ευχαριστώ, ταγματάρχα.
Η μια πλευρά θα με κάνει ψηλότερη...
Η άλλη θα με κάνει κοντύτερη...
Ποια κάνει τι άραγε;
Θα τα κρατήσω... Θα μου χρειαστούν αργότερα.
Φαίνεται αξιοσέβαστο σπίτι.
'Ισως μπορέσουν να με κατευθύνουν.
Για τη Δούκισσα...
Πρόσκληση από τη Βασίλισσα για παιχνίδι πικέτο.
Από τη Βασίλισσα πρόσκληση προς τη Δούκισσα για πικέτο.
Πρόσκληση για πικέτο από τη Βασίλισσα προς τη Δούκισσα.
Το κατάλαβα. -Είσαι σίγουρος;
Πρόσκληση από τη Βασίλισσα προς τη Δούκισσα για πικέτο.
Δε θα το έθετα έτσι, αλλά θα το δεχτώ.
Μη χτυπάς έτσι.
Γιατί; -Για δύο λόγους...
Πρώτον, βρίσκομαι στην ίδια πλευρά με σένα...
και δεύτερον, μέσα κάνουν φασαρία, δε σ' ακούνε...
Και πώς θα μπω; -Αυτό είναι το ερώτημα.
Το πρόβλημα... Ο γρίφος, θα έλεγε κανείς.
Μπορούσες να χτυπήσεις, αν υπήρχε πόρτα μεταξύ μας...
Μπορώ να φέρω μια πόρτα, μα θα πάρει πολύ χρόνο...
Απ' την άλλη, αν ήσουν μέσα στο σπίτι...
θα μπορούσες να χτυπήσεις για να σε βγάλω.
Από δω, κυρία.
Μα δε θέλω να βγω, αλλά να μπω!
Βέβαια, αλλά θα ήταν ευκολότερο να βγεις...
Στο μεταξύ, θα καθίσω εδώ μέχρι αύριο...
'Η και μεθαύριο, ή καμιά βδομάδα...
ώστε να επιστρέψω με λαϊκό αίτημα.
Μα πώς θα μπω; Θέλω να ρωτήσω κάτι.
Θα 'πρεπε να ρωτάς, αν θα μπεις ποτέ.
Θα καθίσω εδώ μερικές μέρες να το σκεφτώ και θα τραγουδώ...
"Περνώντας μέσα απ' τη σίκαλη"
Δεν έχει νόημα να σου μιλώ! Θα μπω μόνη μου.
'Ετσι μπράβο!
Πιπέρι! Θέλω πιπέρι!
Κι άλλο πιπέρι!
Περισσότερο πιπέρι!
Γιατί η γάτα σας μου χαμογελάει σαρκαστικά;
Είναι γάτα του Τσεσάιρ. Πάντα χαμογελούν έτσι.
'Ετσι δεν είναι, γουρουνάκι;
Δεν ήξερα πως οι γάτες του Τσεσάιρ χαμογελούν έτσι.
Δεν ήξερα καν πως οι γάτες χαμογελούν.
Τότε, δεν ξέρεις και πολλά. 'Ετσι δεν είναι, γουρουνάκι;
Είστε πράγματι Δούκισσα;
Κάθε μου κύτταρο.
Πιπέρι!
Θα χτυπούσατε τη μύτη του! -Χαζομάρες!
'Ηδη παίζει μουσική με τη μύτη του.
Τι ζητάς, δεσποινίς; -Πώς θα μπω στον κήπο;
Επιτέλους μίλησες, μα εγώ προτιμώ το τραγούδι.
Ας τραγουδήσουμε...
Μίλα αυστηρά στο αγοράκι...
και χτύπα το, όταν φταρνίζεται...
Το κάνει για να σε ενοχλήσει...
επειδή ξέρει πώς να εκνευρίσει.
Μιλώ σκληρά στο αγόρι μου...
το χτυπώ, όταν φταρνίζεται...
Επειδή μπορεί να απολαύσει...
το πιπέρι, όποτε θελήσει.
Κράτα τον εσύ για λίγο. 'Εχω ραντεβού, βιάζομαι.
Πιπέρι! Κι άλλο πιπέρι!
Καλύτερα να σε πάρω από δω. Θα σε σκοτώσουν εδώ μέσα!
Δεν ήθελες να μπεις; -Ναι, και τώρα βγαίνω.
Η ζωή είναι περίπλοκη.
Μη γρυλίζεις έτσι... Ακούγεσαι σαν γουρούνι...
Μα έγινες γουρούνι! Καλύτερα να σ' αφήσω.
Πήγαινε... 'Οταν μεγαλώσει, θα γίνει άσχημο παιδί...
ή όμορφο γουρούνι...
Προς τα πού να πάω;
Γάτα του Τσεσάιρ, θα μου πεις ποιο δρόμο να πάρω;
Πού θέλεις να πας; -Στον κήπο!
Γιατί θες να πας εκεί; -Φαίνεται ασφαλής.
Καμιά φορά, πράγματα που μοιά- ζουν ασφαλή είναι επικίνδυνα...
και πράγματα που μοιάζουν επικίνδυνα είναι ασφαλή.
Τι είδους άνθρωποι μένουν εδώ;
Εκεί μένει ένας Καπελάς. Ακολούθα το χέρι μου.
Εκεί ζει κι ένας κύριος, ο Μαρτιάτικος Λαγός.
Μάλλον θα πίνουν τσάι. Είναι τρελοί κι οι δυο.
Μα δε θέλω να γνωρίσω τρελούς.
Δε γίνεται αλλιώς, εδώ όλοι είναι τρελοί, κι εμείς...
Εκτός κι αν είσαι τυχερή. -Πώς ξέρεις ότι είμαι τρελή;
Επειδή βρίσκεσαι εδώ! Εδώ όλοι είναι τρελοί!
Κάποτε πήγα στο κυνήγι. Δε μου άρεσε καθόλου...
Φρικτοί άνθρωποι, όλοι άρχισαν να με κυνηγούν.
Η ζωή θα 'ναι δύσκολη. -Χαμογελώ κι αντέχω.
Τι απέγινε το μωρό;
Μεταμορφώθηκε σε γουρούνι.
Το 'ξερα. Το ίδιο συμβαίνει με τις κορακίνες και κότες.
Είπες γουρούνι ή μαϊμούδι; -Γουρούνι, είπα.
Μην εξαφανίζεσαι έτσι απότομα.
Με ζαλίζεις!
Λυπάμαι... καλύτερα έτσι;
Σε ποιο δρόμο να πας; Ποιο μονοπάτι να πάρεις;
Αν δεν πάρεις κανένα, λάθος θα κάνεις...
Σε ποιο δρόμο να πας; Ποιο μονοπάτι να πάρεις;
Πρέπει να προχωρήσεις, ακόμα κι αν τρέμεις...
Η γάτα του Τσεσάιρ είχε δίκιο. Πίνουν τσάι.
Μπορώ να τους κάνω παρέα άραγε;
'Εχεις τίποτα φαγώσιμο, Υπναρά; Χαλασμένα σάντουιτς;
Λατρεύω τις φράουλες. Εσύ;
Σίγουρα τις έχει αποθηκεύσει.
Χάθηκα... Μπορώ να...
Δεν έχουμε χώρο. -Δεν υπάρχει τίποτα.
Μα υπάρχει πολύς χώρος.
Δεν το ανέφερες νωρίτερα. -Κοιμόμουν.
Γιατί είσαι εδώ;
Γυρεύω τον όμορφο κήπο. Κουράστηκα και πεινάω.
Σιγά τη διαφορά!
Τρώμε εδώ κι ώρες. -Και δεν τελειώσαμε ακόμα.
Γκαρσόν, μια τρίχα στη σούπα μου!
Ξανθιά; Λείπει μια γκαρσόνα.
Πιες λίγο κρασί. -Δε βλέπω κρασί.
Δεν υπάρχει, κι εσύ είσαι μικρή.
Δεν έπρεπε να μου το προσφέρετε.
Ούτε κι εσύ να κάτσεις χωρίς πρόσκληση...
Είναι ιδιωτικό πάρτι.
Δεν έπρεπε να έρθω έτσι απρόσκλητη...
μα το τραπέζι έχει στρωθεί για πολλά άτομα.
Η απάντησή μου θα 'ναι σαφής και λογική. Κουρέψου!
Μην κάνετε προσωπικά σχόλια. Είναι αγενές.
Δεν το ήξερα πως τα προ- σωπικά σχόλια είναι αγενή.
Μαθαίνουμε κάτι κάθε μέρα. Σημείωσέ το, Λαγέ...
'Ισως μας χρειαστεί. Να ένας γρίφος για σένα...
Γιατί ο κόρακας μοιάζει με γραφείο;
Δε μιλάω σε σένα... -Δεν είμαι αρκετά καλός;
Μα το 'χεις ξανακούσει. -Μα εμένα κοιτούσες...
Την Αλίκη ρωτάω!
Γιατί ο κόρακας μοιάζει με γραφείο;
Μπορώ να το μαντέψω.
Δηλαδή, ξέρεις την απάντηση;
Πες μας τι εννοείς.
Εννοώ αυτό που λέω...
Το ίδιο πράγμα είναι. -Καθόλου.
Μπορείς να πεις "βλέπω ό,τι τρώω" και "τρώω ό,τι βλέπω".
Επίσης "μ' αρέσει ό,τι έχω" και "έχω ό,τι μ' αρέσει".
Είναι το ίδιο να λες "ανασαίνω, όταν κοιμάμαι"...
και να λες "κοιμάμαι, όταν ανασαίνω".
Για σένα είναι το ίδιο.
Χρειάζομαι ύπνο. -Καθαρά φλιτζάνια!
Ο Χρόνος παρελαύνει πάνω στο στομάχι του!
Στρατός παρελαύνει στο στομάχι του.
Στρατός που παρελαύνει στο στομάχι του... Παράξενο...
Πόσο του μήνα έχουμε; -Τέσσερις.
Δυο μέρες λάθος! Σου 'πα να μη βάλεις βούτυρο!
'Ηταν το καλύτερο. -Δανέζικο.
Θα μπήκαν και ψίχουλα. Σου είπα...
να μη βάλεις βούτυρο με μαχαίρι για ψωμί.
Δεν μπορούσα να το βάλω με πιρούνι! Για να δω...
Δε θέλω να στο δώσω, αλλά θα το κάνω.
Δεν καταλαβαίνω... ήταν το καλύτερο βούτυρο.
Παράξενο ρολόι, δείχνει τη μέρα, μα όχι την ώρα.
Γιατί άλλωστε; Το δικό σου δείχνει το έτος;
Το έτος μένει ίδιο για καιρό. -Εντάξει, φεύγω.
Πώς; -Ορίστε!
Ξέρω πότε χάνω.
Κοιτάξτε... Ο Υπναράς κοιμάται πάλι.
Δε θες να μιλήσεις. Πιο ζωντανά, δεσποινίς!
Αυτό θα έλεγα τώρα.
Κοιμάμαι... ξανά.
Βρήκες τη λύση του γρίφου με τον κόρακα;
Ποια είναι η λύση; -Δεν έχουμε ιδέα.
Να ξοδεύετε καλύτερα το χρόνο σας απ' το να ρωτάτε βλακείες.
Αν γνώριζες το Χρόνο όπως εγώ, δε θα μιλούσες έτσι.
Δε μιλάς ευγενικά.
Δεν ξέρω τι εννοείς. -Φυσικά όχι.
Δεν έχεις μιλήσει στο Χρόνο.
Εγώ του μίλησα... ήμασταν καλοί φίλοι.
Υπηρετούσαμε την Αυτοκρατο- ρία τις παλιές εποχές...
αλλά μαλώσαμε τον περασμένο Μάρτιο.
Πριν τρελαθεί αυτός! -Κόλακα!
Μαλώσαμε στη συναυλία που έδωσε η Ντάμα Κούπα.
Σταμάτα τον, θα τραγουδήσει! Πολύ αργά!
Θα ήθελα να σας τραγουδήσω το "Ξύλινο πόδι της θείας".
Μαέστρο, παίξε.
Το ξύλινο πόδι της θείας...
θα το χρωματίσουμε κόκκινο και θα τ' ονομάσουμε Φρεντ ή Τεντ.
Το ξύλινο πόδι της θείας...
'Ολοι έλεγαν πως ήταν καλό και πεθαμένο...
Το ξύλινο πόδι της θείας...
Μη με διακόπτεις!
Δεν έχει σημασία τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις.
Δεν ξέρω τίποτα απ' τα δύο. -Βγες απ' την κόκκινη πόρτα.
Απ' την άλλη, έχει γκρεμό. -Μα παραμένουμε φίλοι.
Το ξύλινο πόδι...
Στο καλό!
Αρκεί! Αλλιώς θα φύγει.
Αυτό έκαναν και στη συναυλία.
Πες άλλο τραγούδι. -Είμαστε απελπισμένοι.
Σπινθήρισε, μικρή νυχτερίδα...
Αναρωτιέμαι τι σκαρώνεις...
Πετάς πάνω απ' τον κόσμο...
Σαν δίσκος τσαγιού...
Σπινθήρισε, μικρή νυχτερίδα...
Μην κακαρίζεις, παρά μόνο κουδούνισε...
Σπινθήρισε...
σπινθήρισε, μικρή μέλισσα...
σπινθήρισε...
Χαίρομαι που δεν είμαι γω.
Δεν είναι χάρμα; Περνάει σαν τραγούδι.
Σπινθήρισε...
Δεν είχα τελειώσει, όταν ούρλιαξε η Ντάμα...
"Είναι παράφωνος! Πάρτε του το κεφάλι!"
Θα 'ταν φρικτό.
Δείχνεις πολλή κατανόηση για μικρό κορίτσι.
Αν μου επιτρέπεις την έκφραση...
Ο Χρόνος παρεξηγήθηκε. -Με την εμφάνισή σου!
Από τότε δεν κάνει ό,τι ζητάμε. Σταμάτησε το χρόνο.
Θα το κάνει και για μένα; Πρέπει να τραγουδήσω.
Θαυμάσια! Είμαστε όλοι τραγουδιστές!
Δεν υπάρχει καλύτερη οσμή απ' τη μυρωδιά του πλήθους!
Μα δε θέλω να τραγουδήσω!
Δε θέλεις; Δεν είναι φυσιολογικό!
'Εχει τρακ. Θυμάμαι την πρώτη μου εμφάνιση...
'Ετρεμα τόσο που έπεσε το καπέλο μου.
Αφού σταμάτησε το χρόνο για σας, θα το κάνει και για μένα.
Τον σταματάει μόνο την ώρα του τσαγιού.
Πάντα είναι ώρα τσαγιού; -Πες μας μια ιστορία.
Δεν ξέρω καμιά. -Θα μας πει ο Υπναράς.
Ξύπνα!
Δεν κοιμόμουν...
'Ακουσα κάθε λέξη σας.
Πες μας μας ιστορία. -Σε παρακαλώ!
Και γρήγορα, αλλιώς θα σε πάρει ο ύπνος.
Μια φορά κι έναν καιρό, τρεις αδελφές ζούσαν σ' ένα πηγάδι.
Και τι έτρωγαν; -Σιρόπι!
Θα αρρώσταιναν. -Πράγματι, αρρώστησαν.
Πιες κι άλλο τσάι! -Κι άλλο τσάι!
Δεν ήπια, ώστε να πιω κι άλλο.
Είναι πιο εύκολο να 'χεις περισσότερα από λιγότερα...
ιδίως αν είσαι φτωχός.
Γιατί ζούσαν στον πάτο του πηγαδιού;
'Ηταν πηγάδι σιροπιού.
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα!
Δυσφήμιση! Θα μιλήσεις με το δικηγόρο μου το πρωί!
Εξοργιστικό! Να γράψουμε στους Τάιμς;
Αν δε συγκρατηθείς, τελείωσε την ιστορία μόνη σου.
Συγγνώμη, δε θα σας ξαναδιακόψω.
Θα υπάρχει πηγάδι με σιρόπι. -Πού είχα μείνει;
Οι τρεις αδελφές μάθαιναν να βγάζουν...
Τι πράγμα; -Σιρόπι!
Θέλω καθαρό φλιτζάνι!
Εμπρός όλοι σας!
Πώς είναι δυνατόν να έβγαζαν σιρόπι;
Δε βγάζεις νερό από πηγάδι; -Καλό αυτό, Καπελά!
Το πάρτι σας δε μου αρέσει όσο φανταζόμουν.
Μη μιλάς τότε...
Σε γνωρίζουμε, αλλά δε θα σε συστήσουμε σε φίλους.
Μα δεν έχουμε. -Αν είχαμε!
Είστε αγενείς! -Θα συναντήσεις χειρότερα!
Βέβαια, είναι τυχερή. -Εξάλλου, θα βρέξει.
Ποτέ δε βρέχει, ρίχνει καρεκλοπόδαρα.
Και να βρέξει, εμείς θα συ- νεχίσουμε. Είμαστε ήρωες.
Αστυνόμε, αυτοί είναι εγκληματίες!
Ποιος έχει την τρομπέτα; -Πολύ ηλίθιο πάρτι!
Δε χωράει. -Ας προσπαθήσουμε πιο πολύ.
Το άκουσα αυτό. Προσπαθήστε.
Αυτή είναι η μύτη μου!
Προσέχετε τα αφτιά μου!
Παράξενο...
Αυτή τη φορά, θα χειριστώ τα πράγματα καλύτερα.
Επιτέλους. Τέλειο μέρος για να κρυφτείς.
Πρόσεχε, κύριε 5, σου πέφτει μπογιά.
Δεν έφταιγα εγώ. Ο κ. 7 έσπρωξε τον αγκώνα μου.
Ωραία, πάλι τα ρίχνεις αλλού!
Μιλάς εσύ; Η Ντάμα θέλει να σ' αποκεφαλίσει.
Για ποιο λόγο;
Αντί για κρεμμύδια, της πήγες ρίζες από τουλίπες.
Σιγά το πράγμα! 'Ολοι κάνουν τέτοια λάθη!
Γεια σας...
Γιατί βάφετε κόκκινα τα τριαντάφυλλα;
'Επρεπε να βγουν κόκκινα τριαντάφυλλα...
Φυτέψαμε λευκά κατά λάθος. -Συμβαίνουν αυτά.
Αν το μάθει η Βασίλισσα, Θα μας αποκεφαλίσει.
Θέλουμε να επανορθώσουμε. -Πριν έρθει.
'Ερχεται τώρα!
Η Ντάμα!
Αριστερό, δεξί...
Σταματήστε!
Ποια είναι αυτή;
Συμφωνώ απολύτως. -Μη γίνεσαι γελοίος.
Θα σας έλεγα ψέματα, μεγαλειοτάτη;
Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο.
Είσαι βλάκας. -'Εχετε δίκιο...
Μόνο ένας βλάκας σαν εσάς ξέρει να διακρίνει τη βλακεία.
Εντελώς βλάκας!
Πώς σε λένε, παιδί μου;
Αλίκη, μεγαλειοτάτη.
Γιατί σταματήσαμε;
Και ποιοι είναι αυτοί;
Πού να ξέρω; Είμαι ξένη στα μέρη.
Πάρτε της το κεφάλι!
Πάρτε της... -Μην εξάπτεστε...
Είναι αποτρόπαιο!
Λάβε υπόψη σου πως είναι παιδί...
Λες;
'Ετσι εξηγείται...
Τα παιδιά δε σέβονται τους σοφότερους πια.
Σηκωθείτε εσείς οι τρεις! Σταματήστε! Με ζαλίζετε!
Τι είναι αυτό; -Προσπαθούσαμε...
Πράγματι...
Προσπαθούσατε πολύ...
Πάρτε τους τα κεφάλια!
Δε θα το επιτρέψω. Πηδήξτε εδώ μέσα!
Παίζεις πικέτο;
Εγώ; -Ναι, εσύ!
Δε συνηθίζω να μιλάω στον εαυτό μου...
αν μπορώ να κάνω ενδιαφέρουσα συζήτηση...
Παίζεις πικέτο;
Εμπρός λοιπόν!
Ωραία μέρα. -Πολύ... Πού είναι η Δούκισσα;
Σιωπή... Θα εκτελεστεί σε λίγο.
Λάβετε θέσεις!
Μην κοιτάς εμένα... κάτω να κοιτάς.
Πάρτε του το κεφάλι!
Πάρτε της το κεφάλι!
Δε μ' αρέσει εδώ. Λατρεύουν τους αποκεφαλισμούς.
Η γάτα του Τσεσάιρ! Γεια σου...
Σ' αρέσει το παιχνίδι; -Δεν παίζουν δίκαια.
Κανείς δεν είναι δίκαιος, αν μπορεί να γλιτώσει.
'Επρεπε να κλοτσήσω το σκαντζό- χοιρο, μα δεν κουλουριαζόταν.
Δες το απ' τη δική του μεριά.
'Επρεπε να το 'χα κάνει. -Συμπαθείς τη Βασίλισσα;
Δεν τη συμπαθώ...
Είναι υπερβολικά...
Τυχερή. Δεν αξίζει να τελειώσουμε το παιχνίδι.
Καλό κοριτσάκι... Χαριτωμένο...
Σε ποιον μιλάς; -Σε μια φίλη.
Γάτα του Τσεσάιρ, αυτός είναι ο Βασιλιάς.
Δε μου αρέσει καθόλου αυτό.
Αφού είσαι δω, φίλα το χέρι. -Προτιμώ να μην το κάνω.
Αυτό θεωρείται ανυπακοή και ξέρεις την τιμωρία...
Μη με κοιτάς έτσι! -Η γάτα κοιτά το Βασιλιά.
Τι σημαίνει αυτό; -Κάπου το διάβασα.
Εγώ όχι, μα ακούγεται ανήθι- κο. Να απαγορευτεί το βιβλίο!
Καλό ακούγεται αυτό. -Πώς θα την ξεφορτωθούμε;
Πάρτε της το κεφάλι! -Θαυμάσια!
'Ηξερα πως μπορώ να βασιστώ σε σένα. Θα φέρω τον εκτελεστή.
Πού πήγε ο σκαντζόχοιρος; -Κύλησε προς τα εκεί.
Σταμάτα, δε θα σου κάνω κακό.
Αρκεί να τον χτυπήσεις στον αυχένα.
Υπάρχουν κανόνες! -Σε παρακαλώ, κοριτσάκι...
Ακόμα έχεις το κεφάλι σου. -'Οχι χάρη σε σας.
Τι είπες;
Δε σας ακούω όλους μαζί. 'Ενας-ένας.
Συγγνώμη για το ύψος μου.
Μου μυρίζεται επανάσταση! Είσαι πάνω από μας!
Το επιχείρημά μου είναι απλό και λογικό.
Είμαι ο επικεφαλής εκτελεστής...
αλλά δεν μπορώ να κόψω κεφάλι, αν δεν έχει σώμα.
Αυτή η γάτα που αιωρείται εκεί, δεν έχει σώμα...
Επομένως, δεν μπορώ να της κόψω το κεφάλι.
Το δικό μου επιχείρημά είναι πειστικότατο...
'Ο,τι έχει κεφάλι αποκεφα- λίζεται. Είμαι δικαστής!
Πολλά λέτε και λίγα κάνετε.
Αν δε γίνει κάτι αμέσως, θα σας εκτελέσω όλους!
Εσύ αποφασίζεις, μικρή.
Να αποκεφαλιστεί κανείς ή να μην αποκεφαλιστεί. Ιδού!
Τι απαντάς, μικρή;
Πρέπει να φέρεστε με καλοσύνη στις γάτες.
Ασκούν επιρροή και εμφανί- ζονται σε σπουδαία μέρη.
Θυμάστε το μακελειό της Μεγάλης Γάτας.
Το είχα ξεχάσει. -Καταστροφή.
Σκεφτείτε ήρεμα πριν ενεργήσετε.
Σωστή συμβουλή, μικρή.
Και κάτι ακόμα...
Η γάτα ανήκει στη Δούκισσα.
Είναι στη φυλακή... Φέρτε τη!
Θυμάμαι το μακελειό της Μεγάλης Γάτας το '28...
'Ηταν μετά την επιδημία του Μεγάλου Φλαμίνγκο...
Δούκισσα...
Σκέψου προσεχτικά πριν απαντήσεις...
Είναι δική σου η γάτα;
'Οχι! -Δεν είναι;
Μου είπαν... Χάθηκε! Εσύ ήσουν υπεύθυνος!
Δεν ήταν επίσημο, άρα δεν ευθύνομαι, φίλε.
Βρες την! Ψάξτε όλοι!
Γρήγορα!
Δε φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, γριούλα.
Ανησυχείς για κάτι; -Δε θέλω να γυρίσω.
Η παράσταση συνεχίζεται. -Γιατί;
Αλλιώς, η ζωή θα 'ταν βαρετή.
Βελτιώνεται το παιχνίδι. -Και το ηθικό δίδαγμα είναι...
"'Οσο περισσότερα έχω εγώ, τόσο λιγότερα έχεις εσύ."
'Η ότι "η τύχη βοηθά τον γενναίο".
Ακριβώς αυτό.
Καλό δίδαγμα... Είσαι έξυπνη γριούλα.
'Ομορφη μέρα, μεγαλειοτάτη.
Σε προειδοποιώ...
Είτε εσύ, είτε το κεφάλι σου πρέπει να εξαφανιστεί.
Να τελειώσουμε το παιχνίδι πριν φύγεις.
Φοβάμαι να γυρίσω. Μου λένε να κάνω πράγματα που δε θέλω.
Για να μείνεις, πρέπει να ξέρεις τον κωδικό.
Δεν τον ξέρω. -Μάντεψε.
Σφυρίχτρα. -Μάντεψε ξανά.
Λιοντάρια και Μονόκεροι. -Περίπου, μα όχι ακριβώς.
Είναι "κυψέλη". Μπορείς να το γράψεις;
Με δεμένα μάτια; Το φαντάστηκα.
Δε γίνεται έτσι! Παίξτε όλοι!
Πάρτε τους τα κεφάλια!
Πάρτε τα κεφάλια όλων!
Δεν είναι τόσο όμορφος κήπος τελικά.
Πού να πάω τώρα;
Αυτό μοιάζει με το οικόσημο που έχουμε στο σπίτι.
Γεια σου... ποια είσαι;
Η Αλίκη; Γνωστό όνομα.
Και ποιος είσαι εσύ; -Γρύπας.
Μισός αετός και μισός λιοντάρι.
Πήρα τα καλύτερα κι από τα δυο, λέω πάντα.
Μα δεν είσαι μυθικό πλάσμα;
Ακριβώς... αυτό με κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό.
Πώς θα βγω απ' το λαβύρινθο; -Ας ρωτήσουμε τον κ. Χελώνα.
Είναι ο καλύτερός μου φίλος, υπέροχος τύπος.
Πολύ καλός.
Σήκω και λάμψε, φίλε μου.
Συμβαίνει τίποτα; -'Οχι, είναι ο τρόπος του.
Ποιος ξέρει ποιες άσχημες σκέψεις...
τριγυρίζουν στο μυαλό του...
Ξέρω πώς θα τον χαροποιήσω...
Μίλα στη δεσποινίδα για τον εαυτό σου.
'Ηρθες στον κατάλληλο άνθρωπο. Καθίστε κι οι δυο.
Τα έχω ξανακούσει εγώ. -Κάτσε τουλάχιστον!
Κάποτε...
ήμουν πραγματική χελώνα...
Πολύ ενδιαφέρον, κύριε... -Δεν άρχισα ακόμα.
'Ισως μάθεις κάτι. Θα έμαθες πολλά από τότε που ήρθες.
'Εχετε δίκιο.
'Οταν ήμασταν μικροί, πηγαίνα- με σχολείο στην ίδια θάλασσα...
Ο δάσκαλος ήταν γέρικη χελώνα. 'Ετσι τον λέγαμε.
Γιατί τον λέγατε χελώνα;
Μας δίδασκε.
Δεν ντρέπεσαι να κάνεις μια τόσο γελοία ερώτηση;
Μας δίδαξε γραφή κι ανάγνωση, βασική αριθμητική...
Φιλοδοξία, αντιπερισπασμό, ασχήμισμα...
Μάθαμε και να τραυλίζουμε από το δάσκαλο χέλι.
Μας δίδαξε τραυλισμό, τέντωμα...
Και σπειροειδή λιποθυμία. -Πώς γίνεται αυτό;
Θα σου δείξω.
Μια στιγμή...
Δεν μπορώ πια, είμαι πολύ σφιγμένος.
Τα γεράματα δεν είναι για αδύναμους.
Ο Γρύπας δεν το έμαθε ποτέ. -Δεν είχα χρόνο.
Πήγα στη δασκάλα φιλολογίας. Μια παλιογαρίδα.
Πες της τα παιχνίδια.
Δεν έχεις ζήσει στη θάλασσα και δε γνωρίζεις αστακό.
Μια φορά, έφαγα... Τίποτα!
Δεν έχεις δει χορό αστακού; -Πώς χορεύεται;
Θα σου δώσει μια ιδέα για το πώς χορεύεται.
Πρώτα απομακρύνεις όλες τις μέδουσες...
Δε θες να χορεύεις πάνω τους...
Χορεύουν χελώνες, σολομοί, οτιδήποτε εύκαιρο.
Καθένας έχει έναν αστακό.
Κάνεις δυο στροφές, αλλάζεις αστακό...
και συνεχίζεις με τον ίδιο τρόπο.
Μετά, πετάς... -Τους αστακούς στον αέρα!
Μετά, αλλάζεις αστακό.
Αυτή είναι η πρώτη φιγούρα. -'Ομορφος χορός.
Πράγματι, στοιχίζει και κάμποσα.
Πολλά μάλιστα. Θα σου τον δείξουμε τώρα.
Θα προχωρήσεις γρηγορότερα, ρώτησε ο κόκκος το σαλιγκάρι...
Με ακολουθεί ένα δελφίνι και πατάει την ουρά μου...
Κοίτα πώς χορεύουν οι αστακοί κι οι χελώνες...
Περιμένουν στη σπηλιά. Θα 'ρθεις να χορέψεις;
Κοίτα πώς χορεύουν οι αστακοί κι οι χελώνες...
Περιμένουν στη σπηλιά. Θα 'ρθεις να χορέψεις;
Θα έρθεις να χορέψεις μαζί μου;
Ευχαριστώ. 'Ηταν πολύ ενδιαφέρων χορός.
Κανένα σοφό ψάρι δεν πάει πουθενά χωρίς δελφίνι.
Αν έλεγε κάποιο ψάρι πως πάει ταξίδι, θα ρώταγα με ποιον...
Σ' αρέσει το τραγούδι; -'Οχι, το μισώ.
Μα είναι διασκεδαστικό. -Σήκω... 'Ηδη στέκεσαι.
Πες μου το "Η φωνή του τεμπέλη".
Δεν το ξέρει. -Το ξέρω.
Πες το λοιπόν!
'Ακουσα τον αστακό να ανακοινώνει...
Με έκαψες, βάλε ζάχαρη στο μαλλί μου...
όπως η πάπια με τα βλέφαρα, έτσι κι αυτός με τη μύτη.
Σφίγγει τη ζώνη και βγάζει τα δάχτυλα...
Λάθος το λες.
Σήμερα κάνω πολλά λάθη.
Τραγούδα τη "Χελωνόσουπα" καλύτερα, παλιόφιλε.
Πολύ ευχαρίστως. -Θα το τραγουδήσει μονομιάς.
Δε θα προλάβεις να κουνηθείς.
Ετοιμάσου, Αλίκη.
Είναι άγνωστος βιρτουόζος...
που παίζει τα κουτάλια... Δείξ' της τις κριτικές σου.
Αργότερα. Τώρα τραγουδάω.
'Ομορφη σούπα, πλούσια και πράσινη...
περιμένει σε μια καυτή σουπιέρα!
Ποιος δε θα υποκύψει;
Σούπα της βραδιάς! 'Ομορφη σούπα!
Σούπα της βραδιάς!
'Ομορφη σούπα!
Εμπρός, Αλίκη!
Θέλει δουλειά. Αλλά θα τα καταφέρουμε.
'Ομορφη σούπα! Ποιος θέλει ψάρι...
ή οποιοδήποτε άλλο πιάτο;
Ποιος δε θα χάριζε όλα τα υπόλοιπα...
για λίγη όμορφη σούπα;
'Ομορφη σούπα!
Σούπα της βραδιάς!
'Ομορφη σούπα!
Και τώρα, αγαπητή μου, θα βρεις το δρόμο σου.
Λένε πως αυτά είναι μόνο για τους πλούσιους...
'Αλλο ένα ρεφρέν!
'Ομορφη σούπα!
Σούπα της βραδιάς!
'Ομορφη σούπα!
'Ομορφη σούπα...
Το είχα ξεχάσει.
'Ισως βγω από δω.
Είναι δική μου αιχμάλωτη, ξέρεις.
Εγώ ήρθα να τη σώσω. -Θα παλέψουμε γι' αυτήν.
Θα τηρείς τους κανονισμούς. -'Οπως πάντα.
Ανάθεμα τα αδύνατά μου χέρια! -Είσαι άξιος αντίπαλος.
Κάποια άλλη φορά ίσως; -Ναι, άλλη μέρα.
Ευχαριστώ πολύ... -'Ηταν λαμπρή νίκη, σωστά;
Πολέμησα και στη μάχη του Αζινκούρ.
Να σας βοηθήσω να βγάλετε το κράνος.
Τώρα μπορώ να αναπνεύσω...
Σ' ευχαριστώ.
Θαυμάζεις το σακίδιό μου...
Είναι δική μου εφεύρεση για να βάζω τα σάντουιτς...
Τα κουβαλάω ανάποδα για να μη βρέχονται, όταν βρέχει.
Αλλά πέφτουν, γιατί το σακίδιο είναι ανοιχτό.
'Ωστε αυτό συνέβη με τα σάντουιτς!
Ξέρεις γιατί το έκανα αυτό;
Τώρα έγινε μελίσσι. Σύντομα θα 'χω μέλι.
Μα έχετε ήδη μελίσσι. -Από τα καλύτερα...
Αλλά οι μέλισσες δεν πλησιά- ζουν. 'Οπως και με τη φάκα...
Δε θα εκπλησσόμουν αν τα ποντί- κια δεν έδιωχναν τις μέλισσες. .
ή αν οι μέλισσες έδιωχναν τα ποντίκια...
Γιατί χρειάζεστε φάκα;
Δεν κυκλοφορούν ποντίκια πάνω στα άλογα.
Αν, όμως, υπήρχαν, θα 'ταν προστατευμένος.
Είστε καλά;
Ελπίζω να έχεις δέσει τα μαλλιά σου σφιχτά.
'Οπως τα πιάνω συνήθως.
Δεν αρκεί αυτό...
Ο άνεμος είναι πολύ ισχυρός στα μέρη αυτά...
Πρέπει να 'σαι προετοι- μασμένη για καθετί.
Τότε, τίποτα δε θα σε φοβίζει.
Δεν έχετε εξασκηθεί πολύ στην ιππασία.
Πέφτετε συνέχεια. -'Εχω κάνει πολλή εξάσκηση.
Δίκιο θα 'χετε. -Κρατάω την ισορροπία μου...
Κράτα αυτό. Ξεχνάω τι είναι, αλλά το πήρα σε καλή τιμή...
Πολλή εξάσκηση...
Κύριε Ιππότη!
Τα σώματά μας κινούνται με βάση τα πόδια μας...
και τα πόδια κινούνται με βάση τα πέλματα.
Πώς μιλάτε σ' αυτή τη στάση;
Με το κεφάλι προς τα κάτω και το σώμα στον αέρα;
Τι σημασία έχει πού βρίσκεται το σώμα;
Το μυαλό συνεχίζει να εργάζεται.
Γίνεται πιο ενεργητικό.
Πολλές ιδέες!
'Οσο πιο συχνά είμαι ανάποδα, τόσο περισσότερα εφευρίσκω.
'Εκανα την καλύτερη εφεύρεση με το κεφάλι προς τα κάτω.
Ποια εφεύρεση; -Μια νέα πουτίγκα.
Δεν πιστεύω να έχει μαγειρευτεί ποτέ.
Από τι φτιάχνεται; -Από στυπόχαρτο.
Δε θα ήταν νόστιμη.
'Οχι μόνο αυτό...
'Οταν την ανακατέψεις με μπαρούτι ή κερί...
έχει τη γεύση φιλέτου.
Σε αφήνω τώρα.
'Εχω να σφάξω δράκους και να σώσω δεσποινίδες...
Κάτι σε ανησυχεί. Είσαι πολύ μικρή γι' αυτά.
Κοίτα εμένα, δεν ανησυχώ.
Σκεφτόμουν όσα έχω να κάνω, όταν γυρίσω.
Επιστρέφεις στο σπίτι σου;
Δεν το θέλω, αλλά θα έπρεπε.
Να 'σαι γενναία. Να ανεβαί- νεις πάντα στο άλογό σου...
Απλώς, διατήρησε την ισορροπία σου πάντα.
Πώς θα βγω απ' το δάσος; -Πολλή εξάσκηση!
Πριν φύγετε!
Να 'σαι γενναία. -Κύριε Ιππότη!
Κρίνε μου...
μακάρι να μιλούσες να μου έλεγες πώς θα βγω.
Μιλάω, όταν υπάρχει κάποιος αξιοπρόσεχτος.
Μιλάνε τα λουλούδια; -'Οπως κι εσύ.
Δε μιλάμε πρώτα. Περιμέναμε να μιλήσεις εσύ.
Το πρόσωπό σου φαίνεται κάπως λογικό...
Το χρώμα του είναι καλό. -Δε με νοιάζει το χρώμα.
Αν τα πέταλά της ήταν πιο κατσαρά, θα 'ταν μια χαρά.
Δε φοβάστε να φυτρώνετε εδώ, χωρίς καμία φροντίδα;
Υπάρχουν πολλά δέντρα. Ποιον άλλο σκοπό εξυπηρετούν;
Τι ωφελούν, όταν πλησιάζει κίνδυνος;
Γαβγίζουν καλά. -Δεν το ήξερα αυτό, εσύ;
Σιωπή!
Φέρονται έτσι, επειδή δεν μπορώ να τις πλησιάσω...
Βρίσκονται πολύ κοντά στο έδαφος.
Αν δε φερθείτε ευγενικά, θα σας κάνω κολιέ.
Οι μαργαρίτες είναι από τα χειρότερα λουλούδια.
Πώς γίνεται και όλα μιλάτε τόσο καλά;
'Εχω δει κήπους, μα ποτέ λουλούδια που μιλάνε.
Νιώσε το χώμα.
Είναι πολύ σκληρό.
Στους κήπους είναι μαλακό και τα λουλούδια κοιμούνται.
Δεν το σκέφτηκα αυτό. -Αμφιβάλλω αν σκέφτεσαι ποτέ.
Σωπάστε όλες! -Πώς θα βγω απ' το δάσος;
Από δω. -Από κει.
Από κει! -Σίγουρα από δω.
Από κει... Μη μας πατήσεις!
Στεκόμαστε ακίνητοι σαν κέρινα ομοιώματα.
Αν μας θεωρείς κέρινα ομοιώματα, πλήρωσε εισιτήριο.
Δεν τα θαυμάζει κανείς δωρεάν.
Απ' την άλλη, αν μας θεωρείς ζωντανούς...
καλύτερα να συστηθούμε.
Εγώ είμαι ο κ. Τουιντλντάμ κι αυτός ο κ. Τουιντλντί.
Λέγομαι Αλίκη.
Σου θυμίζει τίποτα το όνομα Βερόνικα Μπαφ;
'Οχι, ποια είναι; -Δεν ξέρω, την αναφέρω.
Λες να μας ευχαριστήσει, όταν γίνει διάσημη;
Σκεφτόμουν το ποίημα για σας τους δυο...
Ο Τουιντλντάμ με τον Τουιντλντί να μονομαχήσει συμφώνησε...
γιατί ο Τουιντλντί τη ροκάνα του Τουιντλντάμ χάλασε.
Τότε ήρθε μια κορακίνα, κατάμαυρη σαν πίσσα...
που κατατρόμαξε και τους δυο και ξέχασαν τη διαφορά τους.
Δεν υπάρχει κορακίνα! -Καλά το απάγγειλες.
Συγχαρητήρια! Μα δε μιλάει για μας.
Πρόκειται για άλλους Τουιντλντάμ και Τουιντλντί.
Εντελώς διαφορετικά άτομα με ίδια ονόματα.
Αντιθέτως, ξεκίνησες λανθασμένα.
Αφότου συστήθηκες, έπρεπε να μας δώσεις το χέρι σου.
Δώσ' το!
Περιτριγυρίζουμε τη μουριά...
Περιτριγυρίζουμε τη μουριά ένα κρύο πρωινό...
Δυο βόλτες αρκούν για μια μέρα.
Κουραστήκατε πολύ;
'Οχι, εντάξει. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.
Αφού ξεκινήσαμε με ποίηση, ας συνεχίσουμε έτσι.
Λυπάμαι, δεν έχω ώρα.
Ούτε εμείς. Ποτέ δεν έχουμε ρολόι.
Λέγεται "Ο θαλάσσιος ελέφα- ντας κι ο μαραγκός". Τέλειο.
Ξεκίνα εσύ, αδελφέ μου.
Ο ήλιος έλαμπε στη θάλασσα...
Ο ήλιος έλαμπε στη θάλασσα με όλη του τη δύναμη...
Να μαλακώσει τα κύματα ήθελε και να φωτίσει...
Παράξενο ήταν αυτό, γιατί ήταν σκοτάδι πίσσα.
Ο θαλάσσιος ελέφαντας κι ο μαραγκός βάδιζαν μαζί...
Δεν έβλεπαν τίποτα, παρά μόνο άμμο...
Αν η άμμος έφευγε από δω... -Θα 'ταν θαύμα!
Αν την καθάριζαν επτά κορίτσια για μισό χρόνο...
πιστεύεις πως θα την έβγαζαν όλη;
Αμφιβάλλω πολύ.
Κι έχυσε πικρό δάκρυ.
Συγγνώμη!
Στρείδια, θα περπατήσετε μαζί μας;
Ο θαλάσσιος ελέφαντας τα ικέτευε.
Θα περπατήσουμε και θα μιλήσουμε στην όμορφη ακτή...
Μπορούμε μόνο τέσσερα να πάρουμε μαζί.
Το γεροντότερο στρείδι τον κοίταξε, μα δεν έβγαλε μιλιά.
Εννοούσε πως δεν ήθελε απ' τα υπόλοιπα να φύγει.
Μα τέσσερα νεαρά στρείδια βιάστηκαν να δεχτούν...
Χτενίστηκαν, πλύθηκαν, έβαλαν καθαρά παπούτσια...
Κι αυτό ήταν παράξενο. -Γιατί;
Επειδή δεν είχαν πόδια.
'Ηρθε η ώρα... -Είπε ο θαλάσσιος ελέφαντας.
Για παπούτσια θα μιλήσουμε, καράβια και κερί...
Για λάχανα και βασιλείς...
Γιατί καίει η θάλασσα...
Κι αν τα γουρούνια έχουν φτερά...
Τα στρείδια φώναξαν...
Σταθείτε, πριν κουβεντιάσουμε...
λαχανιάσαμε, επειδή είμαστε χοντρά...
Δε βιαζόμαστε. -Ευχαριστούμε πολύ.
Μια φέτα ψωμί χρειαζόμαστε.
Πιπέρι και ξίδι πάνε πολύ...
Αν είστε έτοιμα, ας αρχίσει το φαϊ.
Μη φάτε εμάς! Γινόμαστε μπλε!
Μετά από τέτοια καλοσύνη, δεν είναι σωστό πράγμα!
'Ηταν πολύ ευγενικό να έρθετε.
Δώσ' μου κι άλλη φέτα, φίλε μου...
Μακάρι να μην ήσουν κουφός, δυο φορές σου το 'πα.
Είναι ντροπή, παραδέχομαι, να τα κοροϊδέψουμε έτσι...
Τα φέραμε τόσο μακριά, τα αναγκάσαμε να τρέξουν...
Κοίτα δω! Το βούτυρο είναι παχύ!
Δακρύζω για σας, αλήθεια...
Σας συμπονώ βαθιά.
Με δάκρυα κι αναστεναγμούς έβγαλε τα μεγαλύτερα...
ενώ κρατούσε το μαντίλι του μπροστά στα κλαμένα μάτια...
Στρείδια, παραδέχομαι...
πως κάνατε καλή βόλτα.
Ας γυρίσουμε πάλι πίσω!
Αλλά δεν ακούστηκε απάντηση.
Κι αυτό ήταν παράξενο... -Τα είχαν φάει όλα.
Θαλάσσιε ελέφαντα, τα δάκρυά σου είναι ψεύτικα...
Λιγουρεύεσαι στρείδια όπως τα παιδιά τη μαρμελάδα.
Ποια είναι η ετυμηγορία;
Συμπαθώ το θαλάσσιο ελέφα- ντα, επειδή τα λυπήθηκε.
Μα έφαγε περισσότερα απ' το μαραγκό.
Τότε, συμπαθώ πιο πολύ το μαραγκό...
αν δεν έφαγε τόσα στρείδια όσα ο θαλάσσιος ελέφαντας.
'Εφαγε όσα μπορούσε.
Τότε, κι οι δύο είναι κακοί τύποι.
Λιοντάρι ή τίγρη είναι; -Χειρότερο!
Τι είναι αυτό; -Ροχαλίζει ο Κόκκινος Ρήγας.
Είναι ο τεμπέλης αδελφός του Ρήγα Κούπα.
Κάθε οικογένεια έχει έναν. -Εμείς έχουμε δύο.
Πάμε να δούμε.
Θα κρυώσει έτσι που κοιμάται. -Εσένα ονειρεύεται...
Είσαι μέρος του ονείρου του. -Αν ξυπνούσε, θα χανόσουν.
Λάθος!
Αν εγώ είμαι μέρος του ονεί- ρου του, εσείς τι είστε;
Φεύγω!
Τέλος καλό, όλα καλά.
Τι είναι αυτό;
Η ροκάνα σου. -Εσύ την άφησες εκεί!
Φαίνεται χαλασμένη.
Διαλύθηκε! -Μη θυμώνεις για μια ροκάνα.
Μόλις χτες την αγόρασα!
Είναι ολοκαίνουρια!
Μόνο μία λύση υπάρχει.
Πάρε άλλη. -'Οχι αυτό, θα παλέψουμε.
Για την τιμή των Τουίντλ.
Τουιντλντάμ εναντίον της ανώ- τερης δύναμης του Τουιντλντί.
Ειλικρινά, νομίζω πως είναι μονόπλευρο.
'Ημουν σύμβουλος στο Βρετανικό Στρατό.
Συμβούλεψα να μην τον πάρουν, μα μ' αγνόησαν.
Με προκαλείς.
Κι εσύ!
Πρέπει να μας εξοπλίσει προς προστασία των ζωτικών σημείων.
'Οποιος κι αν νικήσει, θα σε αναφέρω στη διαθήκη.
Δε θα σου δώσω χρήματα, μα θα γράψω "σε θυμάμαι, Φρεντ".
Εκτιμώ τη σκέψη, μα προτιμώ τα μετρητά.
Γιατί φοράτε μία κάλτσα; -Κάνουμε οικονομία.
Είμαι χλομός; -Κάπως.
Συνήθως είμαι γενναίος, αλλά σήμερα έχω πονοκέφαλο.
Κι εγώ έχω πονόδοντο, είμαστε ίσα.
Μη μονομαχήσετε σήμερα.
Πρέπει να παλέψουμε... Το ζητάει ο κόσμος.
Κι όλα αυτά για μια ροκάνα! -Μα ήταν ολοκαίνουρια!
Μα είναι γελοίο. -Ναι, γι' αυτό έχει σημασία.
Επίθεση!
Η κορακίνα! -Η τερατώδης κορακίνα!
Αλίκη, κλητεύεσαι...
να παρευρεθείς στη δίκη του Βαλέ Κούπα.
Πώς είμαι; -Είναι νωρίς να σου πω.
Δοκιμάστε ξανά πιο ψηλά.
Μα τι κάνουν;
Τι γράφουν; Η δίκη δεν άρχισε ακόμα.
Τα ονόματά τους γράφουν, μην τα ξεχάσουν μέχρι το τέλος.
Τι ηλιθιότητα!
Πώς γράφεται το ηλίθιος;
Τι είναι μετά το Σ; -Τ. Τροφή! 'Ηρθε η ώρα;
'Οχι ακόμα.
Κι ήμουν σίγουρος πως ήρθε. Το στομάχι μου έγινε κόμπος.
Ησυχία!
Εσύ ο ίδιος φταις. Είσαι πολύ μαλθακός.
Κόψε μερικά κεφάλια! Θα 'ναι θαύμα!
Θα γεμίσει ο τόπος αίματα. Το καμάρι της Βασίλισσας.
Αστόχησε! -Αλήθεια; Το 'νιωσα πάντως.
Θα με καλέσουν; -Σε τι;
Δε θέλω να μιλήσω μπροστά σε όλους. Γιατί με φώναξαν;
Για να σώσεις το Βαλέ από ένα φρικτό θάνατο.
Κλητήρα, διάβασε την κατηγορία.
Η Ντάμα Κούπα τάρτες έφτιαξε...
μια καλοκαιρινή ημέρα...
Ο Βαλές Κούπα τις τάρτες έκλεψε...
και μακριά τις πήρε.
Ομολογώ! Δεν το έκανα!
Και χαίρομαι που δεν το έκανα!
Κι αν είχα ξανά την ευκαι- ρία, πάλι δε θα τις έκλεβα.
Η υπόθεση έκλεισε! -Δεν είναι σωστό!
Είπες τίποτα, Αλίκη;
Χαίρομαι που τελείωσε. 'Ενορκοι, δώδεκα γουρούνια...
Βγάλτε την ετυμηγορία. -'Οχι ακόμα!
Υπάρχουν πολλά ακόμα, πριν γίνει αυτό.
Περίεργο... για να μην πω παράξενο.
'Ενορκοι, είναι προφανές πως ο κατηγορούμενος είναι ένοχος.
Αγνοήστε τα στοιχεία και δείτε το πρόσωπό του...
Είναι το πρόσωπο συνειδητού εγκληματία...
ενός απατεώνα, ενός δύστροπου κατεργάρη...
Τι συμβαίνει; -Είμαστε η υπεράσπιση!
Παραιτούμαι.
Καλέστε τον πρώτο μάρτυρα.
Καλέστε τον πρώτο μάρτυρα!
Καλημέρα!
Συγγνώμη που τα έφερα μαζί μου, μα δεν είχα τελειώσει το τσάι.
Ποτέ δεν το τελειώνει. -Δεν είναι υγιεινό.
Τόσα σάντουιτς με αγγούρι... Κοίτα τα πόδια του!
Δεν μπορώ. -'Εχει πόδια-αγγούρια. Χάλια!
Κι έχω δει κάμποσα τέτοια. -Τι μιλάς εσύ;
'Επρεπε να 'χατε τελειώσει το τσάι. Πότε αρχίσατε;
Να ρωτήσω το Λαγό. -Καλέστε τον.
Δεν τελείωσα την πρόταση... -Ποτέ δεν προτείνετε κάτι.
Τη 1 4η αρχίσαμε το τσάι; -Τη 1 5η.
Να σημειωθεί...
1 4η, 1 5η, 1 6η...
Αφαιρέστε, πολλαπλασιάστε...
και μετατρέψτε σε γραμμάρια και κιλά.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Είναι αργοί. -Δεν μπορούν να υπολογίσουν;
Πάρτε τους τα κεφάλια.
Το καπέλο είναι ασέβεια προς το δικαστήριο. Βγάλ' το.
Και το κεφάλι μαζί.
Δεν μπορώ, εντιμότατε. Δεν είναι δικό μου.
Είναι κλεμμένο! Να σημειωθεί αυτό!
Αυτός ο άνθρωπος ομολόγησε πως είναι κλέφτης...
κι έχει το θράσος να εμφανίζεται ως μάρτυρας!
Είναι προκατειλημμένος. -Γι' αυτό είμαι καλός δικαστής.
Δε σε ξέρω από κάπου;
Πουλάω καπέλα...
Δεν έχω κανένα δικό μου. Είμαι καπελάς.
Γιατί δεν το είπες εξ αρχής;
Δώσε μας τα στοιχεία σου. Μην αγχώνεσαι.
Αλλιώς θα σε εκτελέσουμε επί τόπου.
Δεν είμαι αγχωμένος... Δεν έχω να κρύψω τίποτα.
'Εκανα το χρέος μου... -Σε ξέρω!
Γνωριστήκαμε στο Μπίαριτς το '41 ή στη Χαϊδελβέργη;
Τα στοιχεία σου! -Τον αγχώνετε περισσότερο.
Ηρεμήστε, κύριε Καπελά!
Είμαι φτωχός άνθρωπος και δεν ήπια το τσάι μου...
Και τα σάντουιτς χαλάνε, αν φαγωθούν μια φορά...
και τα φλιτζάνια σπινθηρίζουν...
Είσαι ο "Σπινθηροβόλος"!
Θυμάμαι που τραγούδησες στη συναυλία μου...
Σπινθήρισε, μικρό κουνούπι, αναρωτιέμαι πού να 'σαι...
Είσαι πολύ μικρό, μπαίνεις απ' το μανίκι μου...
Απ' το μανίκι μου... Μπαίνεις απ' το μανίκι μου!
Δεν τραγουδάμε δυο φορές. -Πάμε σε γάμους και κηδείες.
Εσύ τραγούδησες στη συναυλία μου!
Μα αυτό ήταν ακόμα χειρότερο!
'Εχω κάνει εξάσκηση!
Είναι παραβίαση καθετί αγαπητού.
Αυτός ο άντρας κατέστρεψε τη συναυλία μου...
και καταστρέφει τώρα τη δίκη σου!
Είμαι φτωχός, μετάνιωσα και υποσιτίστηκα.
Ο Μαρτιάτικος Λαγός είπε... -Το αρνούμαι!
Η ένσταση απορρίπτεται! Τι να ρωτήσω τον Υπναρά;
Δε θυμάμαι. -Θα σε εκτελέσω!
Μιλήστε, κύριε Καπελά!
Είμαι φτωχός, μεγαλειότατε.
Και κακός ηθοποιός.
Καταπνίξτε τους εορτασμούς.
Μπορείς να κατέβεις. -Είμαι ήδη στο πάτωμα.
Πήγαινε. -Να τραγουδήσω ξανά;
Πάρτε του το κεφάλι... -Τον επόμενο μάρτυρα!
Κι εγώ; -Τι θέλεις;
Εγώ κατηγορούμαι... Κι εσείς καλείτε μάρτυρες!
Δεν είναι δίκαιο. Εγώ έπρεπε να μιλήσω.
'Εχω να μιλήσω εδώ και πολλές σελίδες.
Τι θέλεις να πεις;
Θέλω να σας εξηγήσω πως δεν έχω ανάγκη τις κλοπές.
'Εχω ανεξάρτητη περιουσία...
'Εχω όσα χρήματα θέλω για την υπόλοιπη ζωή.
Υπό τον όρο πως θα πεθάνω μέχρι αύριο το πρωί.
Θα το τακτοποιήσουμε. -Ωραία λοιπόν.
Ο Βαλές είναι βλάκας. -Ανιψιός σου είναι.
Από τη μεριά του πατέρα μου.
Η μαγείρισσά μου! Πώς τολμάει;
Δώσε τα στοιχεία σου. -Δεν τα δίνω.
Δεν τα δίνω!
Και τώρα; -Ανακρίνετέ την εσείς.
Πρέπει; -Γίνε άντρας!
Πολύ καλά... Από τι φτιάχνονται οι τάρτες;
Επαναλαμβάνετε την ερώτηση, ευγενικέ κύριε;
Αναγνωρίζω την προφορά σου... Κολέγιο Γκέρτον;
'Οχι κυρία, στην Οξφόρδη πήγα.
Καημένη! Τι έμαθες; -Να μιλάω έτσι!
Πώς φτιάχνονται οι τάρτες; -Κυρίως, από πιπέρι.
Σιρόπι.
Ο Υπναράς δεν έπρεπε να 'ναι εδώ! Κόψτε τις φαβορίτες του!
Ο επόμενος μάρτυρας! -Καλώ την Αλίκη.
Συγγνώμη. -Τι συμβαίνει, Αλίκη;
Δε θέλω να με καλέσετε. -Εμένα θα μου άρεσε.
Οι περισσότεροι λατρεύουν να προκαλούν την προσοχή.
Τι γνωρίζεις για τις τάρτες;
Τίποτε απολύτως! -Αυτό είναι σημαντικό.
Ασήμαντο, μεγαλειότατε. -Βέβαια, ασήμαντο...
Ασήμαντο, σημαντικό...
Σας είπα ό,τι γνωρίζω. Θα ήθελα να καθίσω τώρα.
Συγκινηθήκαμε, αλλά σου θυμίζω το νόμο 42...
'Οσοι ξεπερνούν το 1 μίλι σε ύψος πρέπει να φύγουν.
Δεν έχω ύψος 1 μιλίου. -'Εχεις.
Σχεδόν 2 μιλίων! -Τώρα εφηύρατε το νόμο!
Είναι ο παλαιότερος. -Τότε, θα 'ταν ο νόμος 1 .
Προσοχή, παρασύρουν το δικαστήριο...
Ιδίως η μικρή...
Τιμώρησε κάποιον.
Αρκετά είπες για τον εαυτό σου.
'Ενορκοι, βγάλτε την ετυμηγορία.
Πρώτα την ποινή, μετά την ετυμηγορία!
Τι βλακεία! -Τι εννοείς;
Δε θα καταδικάσετε αθώο! -Γίνεται πολύ συχνά.
Αφήστε το "κόψτε το κεφάλι του" μην κοπεί το δικό σας!
'Εχασες και την τελευταία ευκαιρία να μείνεις εδώ.
'Ηρθε η ώρα να επιστρέψεις στον κόσμο σου!
Δε με νοιάζει! Οι τάρτες είναι εδώ, πώς τις έκλεψε;
Δεν υπάρχει έγκλημα!
Δε σε νοιάζει τι λένε άλλοι; -'Οχι όταν έχω δίκιο.
'Εχεις τόση αυτοπεποίθηση; -Ναι, έχω.
'Εχω αυτοπεποίθηση!
Τότε, δε μας χρειάζεσαι πια.
Αλίκη!
'Ερχομαι!
'Ηρθα, γύρισα! Λυπάμαι που άργησα!
Τώρα, η κόρη μας Αλίκη, θα μας τραγουδήσει.
Το "'Ωριμα κεράσια", σωστά;
'Οχι, ξέρω κάτι καλύτερο.
"Θα προχωρήσεις πιο γρήγορα, ρώτησε ο κόκκος το σαλιγκάρι".
Είσαι σίγουρη; -Απόλυτα.
Θα προχωρήσεις γρηγορότερα, ρώτησε ο κόκκος το σαλιγκάρι...
μας ακολουθεί ένα δελφίνι και πατάει την ουρά μου...
Κοίτα πώς χορεύουν οι αστακοί και οι χελώνες!
Περιμένουν στη σπηλιά, θα έρθεις να χορέψεις;
Θα έρθεις να χορέψεις μαζί μου;
Θαυμάσια!
Μαγευτικά!
Encoding,Ripping,Subtitles ΚΩΣΤΑΣ Κ